Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

Χαζάροι Ασκεναντζί. Η 13η φυλή του Ισραήλ;



Ποιοι, και τί ήταν ακριβώς οι Χάζαροι.
Για να απαντηθεί αυτό το ερώτημα, χρειάζεται εκτενής έρευνα που σε αυτή όμως την περίπτωση γίνεται πιο δύσκολη εξ' αιτίας της λιγοστής διαθέσιμης βιβλιογραφίας. Είναι φανερό ότι έχουν γίνει εσκεμμένες προσπάθειες στο πέρασμα των αιώνων για να εξαλειφθεί κάθε ίχνος αυτής της κάποτε μεγάλης~εμπορικής αυτοκρατορίας, "που ήταν τοποθετημένη στο ανατολικό άκρο της Ευρώπης ανάμεσα στον Καύκασο και τον Βόλγα και πάνω στον τεράστιας εμπορικής σημασίας δρόμο που ένωνε την Κίνα με την Ευρώπη, γνωστό με το όνομα "Δρόμος του Μεταξιού".
Με τον όρο μεγάλο εμπορικό έθνος αναφέρομαι στο παρελθόν γιατί σαν έθνος οι Χάζαροι δεν υπάρχουν πια. Ο λαός όμως εξακολουθεί να ζεί και να ευημερεί, διαθέτοντας έναν πανίσχυρο σκληρό πυρήνα με δυνατότητα άσκησης επιρροής πάνω & ολόκληρη την Υφήλιο. Αυτή είναι επιγραμματικά η ιστορία τους.
Η στρατηγική θέση της αυτοκρατορίας των Χαζάρων πάνω στον Δρόμο του Μεταξιού ήταν ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες στην εδραίωση της επιρροής τους όχι μόνο στην περιοχή της Μικρός Ασίας, αλλά και σε ολόκληρο τον τότε πολιτισμένο κόσμο, περίπου από τον 7ο ως τον 13ο αιώνα μ.Χ.
Όλοι οι ηγέτες των μεγάλων δυνάμεων της εποχής εκείνης είχαν κατά καιρούς συναλλαγές με τους Χάζαρους, τους οποίους θεωρούσαν πολύτιμους εμπορικούς εταίρους. Ο βασικός όμως λόγος της συνεργασίας ήταν γιατί αποτελούσαν οχυρό ενάντια στην αραβική επέκταση στην ανατολική Ευρώπη.
Οι Χάζαροι είχαν διακριθεί εκτός από το εμπόριο και στην τέχνη του πολέμου. Ήταν δεινοί πολεμιστές και διέθεταν τέλεια οργανωμένο στρατό, ικανό να προασπίσει τα εδάφη τους. Έτσι έγιναν οι φυσικοί σύμμαχοι των ευρωπαϊκών δυνάμεων εναντίον των αραβικών εθνών φορέων του Μωαμεθανισμού (ή των φυλετικών ομάδων πού διέδιδαν τον Ισλαμισμό). Οι φιλικές επαφές με την Δύση αποτέλεσαν για τους Χάζαρους την κύρια πηγή εσόδων (από το εμπόριο) την οποία και εκμεταλλεύθηκαν και για πολιτικούς σκοπούς.
Μέχρι τώρα δεν υπάρχει τίποτα το ασυνήθιστο. Ο ιστορικός νόμος υπαγορεύει ότι κάθε έθνος πρέπει να αυτοπροστατεύεται και να αναπτύσσεται. Οι Χάζαροι όμως ήταν κάτι περισσότερο από μία συνηθισμένη φυλή. Οι στόχοι και τα σχέδια τους ήταν πέρα από αυτό που μπορούσαν να συλλάβουν με την συμβατική λογική τους τα υπόλοιπα έθνη της εποχής εκείνης καθώς και τα έθνη - κράτη των μεταγενεστέρων εποχών.
Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥΣ
Για να κατανοήσουμε καλύτερα τους στόχους των Χαζάρων πρέπει πρώτα να πάρουμε μία ιδέα για τον πολιτισμό τους, ο οποίος σε μερικά σημεία ομοίαζε με τον Σαμανισμό και σε κάποια άλλα υπήρξε μοναδικός. Ο πνευματικός κόσμος ήταν γι αυτούς καθημερινό βίωμα και όχι μέρος μίας θρησκευτικής δοξασίας όπως συμβαίνει στον μονοθεϊσμό. Η μοναδικότητα τους έγκειται στο γεγονός ότι οι Δυτικοί τους θεωρούσαν υπολογίσιμη δύναμη παρ' ότι οι Χάζαροι ήταν παγανιστές και για αυτό στα μάτια τους φάνταζαν κατώτεροι.
Η αδυναμία να αξιολογήσουν και να εκτιμήσουν τις ικανότητες και την πραγματική ιδιοσυστασία των Χαζάρων θα καθιστούσε αυτούς τους λαούς εύκολη λεία στις ορέξεις των δαιμόνιων αυτών ανθρώπων. Αντίθετα με άλλους παγανιστικούς λαούς οι Χάζαροι ήταν αρκετά προηγμένοι, διέθεταν άρτια οργανωμένο εμπορικό δίκτυο και έκαναν χρήση εξελιγμένων εμπορικών πρακτικών.
Οι Χάζαροι δεν ανήκαν σε καμία από τις μεγάλες θρησκείες γι' αυτό και οι Δυτικοί δεν τους θεώρησαν ως απειλή για τα συμφέροντα τους. Αντιθέτως το εμπόριο ανάμεσα στους δύο πολιτισμούς γνώρισε μεγάλη άνθιση. Όμως οι εκπρόσωποι των τριών κυρίαρχων δογμάτων, του χριστιανικού, του εβραϊκού και του μουσουλμανικού θέλησαν να προσηλυτίσουν τους Χάζαρους. Ο καθένας στην δική του πίστη. Και οι Χριστιανοί και οι Άραβες είχαν βλέψεις.στην αυτοκρατορία των Χαζάρων. Ήταν γι' αυτούς ένας πολύτιμος λίθος τον οποίο ποθούσαν να αποκτήσουν. Ήξεραν όμως ότι δεν ήταν σε θέση να την κυριεύσουν. Και οι δυο πλευρές είχαν κάνει απόπειρες στο παρελθόν.
Αυτές οι απόπειρες δεν στέφθηκαν με επιτυχία. Οι Χάζαροι είχαν επίσης να αντιμετωπίσουν επιδρομές νομαδικών φύλων που εμπόδιζαν την ομαλή διεξαγωγή του εμπορίου. Είχαν βέβαια αντιληφθεί τον ανταγωνισμό ανάμεσα στις τρεις μεγάλες θρησκείες και τις προσπάθειες να τους προσηλυτίσουν. Αφιέρωσαν λοιπόν, πολλή σκέψη για να χαράξουν τον δικό τους άξονα δράσης σ' αυτό το πολιτικό παιχνίδι.
Ο επίσημος, αλλά όχι και πραγματικός ηγέτης των Χαζάρων ήταν ο μονάρχης τους στον οποίον είχαν δώσει την προσφώνηση: "Χάγκαν" . Η επιλογή του γινόταν (λίγο - πολύ) κατά τύχη, από τους πραγματικούς εξουσιαστές της χώρας, η ταυτότητα των οποίων παραμένει μέχρι σήμερα άγνωστη.
Ξέρουμε μόνο γι' αυτούς ότι προέρχονταν από την εύπορη τάξη των εμπόρων και ότι εξασκούσαν μαγεία, θα μπορούσαμε να πούμε ότι δρούσαν σαν μία αποκρυφιστική, μυστική ομάδα.
"Μέρος της κουλτούρας του λαού των Χαζάρων ήταν και η "ανταλλαγή ταυτότητας" με αγνώστους. Αυτό συνέβαινε συνήθως κατά τη διάρκεια μεγάλων ταξιδιών. Οι νυχτερινοί καταυλισμοί ήταν τόποι συνάντησης για τους Χάζαρους. Δίπλα στην φωτιά, οι κουρασμένοι ταξιδιώτες αντάλλασσαν τις εμπειρίες τους σχετικά με την οικογένεια, τις δουλειές κτλ. Αρκετές φορές κατέληγαν να τις ανταλλάξουν κυριολεκτικά. Δηλαδή, ο ένας έπαιρνε το παρελθόν του άλλου και ζούσε την υπόλοιπη ζωή του με διαφορετικό όνομα, διαφορετική οικογένεια και τρόπο ζωής.
Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό στοιχείο του πολιτισμού τους. Μας βοηθάει να κατανοήσουμε γιατί ενώ οι Χάζαροι εξέλειπαν ως έθνος, μπόρεσαν να επηρεάσουν το μέλλον του κόσμου.
ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥΣ
Έπρεπε λοιπόν να θέσουν σε εφαρμογή κάποίο σχέδιο. Οι συνεχείς πόλεμοι και αψιμαχίες στα σύνορα της επικράτειας τους, σταδιακά τους εξαντλούσαν και διατάρασσαν το εμπόριο που τους είχε προσδώσει κύρος στις σχέσεις τους με τα άλλα έθνη. Η ηγετική ομάδα κατέστρωσε ένα πρωτοποριακό και τολμηρό σχέδιο που απαιτούσε απόλυτη μυστικότητα για να επιτύχει. Ήταν άγνωστο πόσο οι μυημένοι θα κρατούσαν το στόμα τους "σφραγισμένο".
Ίσως έως ότου αποκτούσαν αδιαμφισβήτητη δύναμη, και ίσως για πάντα. Το πρώτο στάδιο του σχεδίου τους περιλάμβανε μία "πολεμική" συνάντηση. Δηλαδή, μια αντιπαράθεση των μεγαλύτερων θεωρητικών του Μωαμεθανισμού, του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού. Στάλθηκαν προσκλήσεις στους εκπροσώπους και των τριών δογμάτων να παραστούν ενώπιον του Χάγκαν μέσα σε διάστημα τριών ετών, διορία που κρίθηκε απαραίτητη για να προετοιμαστούν και να μάθουν την γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμα των Χαζάρων.
Σκοπός της συνάντησης ήταν να εκθέσει ο καθένας τα πλεονεκτήματα του θεωρητικού και τελετουργικού μέρους της δικής του θρησκείας ώστε ο Χάγκαν να αποφασίσει ποιο δόγμα θα ασπαζόταν ο λαός του για να γίνει δεκτός στον πολιτισμένο κόσμο.
Τα πράγματα ήρθαν όπως ακριβώς τα περίμεναν. Οι αντιπρόσωποι ανέπτυξαν την επιχειρηματολογία τους και πίστεψαν (ο καθένας ξεχωριστά) ότι είχαν νικήσει και ότι ο Χάγκαν θα επέλεγε το δικό τους δόγμα, ως το βασικό δόγμα του λαού των Χαζάρων. Οι έξοχοι διπλωματικοί χειρισμοί του Χάγκαν και των συμβούλων του είχαν φυτέψει βαθιά τον σπόρο της εμπιστοσύνης στο μυαλό των λογίων επισκεπτών τους.
Τα λάφυρα της διανοητικής αυτής νίκης των Χαζάρων ήταν σπουδαία. Οι ιεραρχίες και από τις τρεις θρησκείες δέχτηκαν Χάζαρους στον εσωτερικό τους πυρήνα και τους αποκάλυψαν τις μυστικές επιδιώξεις των χωρών τους.
ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥΣ
Η μυστική δράση των Χαζάρων διατηρούσε πάρα πολύ καλά το απόρρητο της και από τα τρία δόγματα, καθώς το καθένα αγνοούσε τι συνέβαινε στα άλλα δυο.
Δρώντας λοιπόν εκ των ενδω οι Χάζαροι χειρίζονταν τις καταστάσεις προς το συμφέρον τους, αυξάνοντας την επιρροή τους στις διεθνείς εξελίξεις από εκείνη την εποχή ως τις μέρες μας. Η αυτοκρατορία τους είχε πια εκπληρώσει τον σκοπό της ύπαρξης της.
Οι Χάζαροι με την πάροδο του χρόνου παρείσφρυσαν στους γειτονικούς λαούς υιοθετώντας τα έθιμα και την κουλτούρα τους. Προχώρησαν μάλιστα και στην ίδρυση ξεχωριστών μυστικών ταγμάτων σε κάθε θρησκεία. Ο εσώτερος κύκλος της ηγετικής κάστας των Χαζάρων δημιούργησε ένα δίκτυο ελέγχου στα υψηλότερα κλιμάκια κάθε θρησκευτικού οργανισμού. Αιώνες πέρασαν χωρίς να το πάρει είδηση και ο πιο φημισμένος λόγιος της κάθε μίας θρησκείας.
Οι τρεις μυστικές αδελφότητες που ίδρυσαν οι Χάζαροι ήταν η Μουσουλμανική Αδελφότητα, το Τάγμα των Ναϊτών και οι Σιωνιστές.
Αυτές έπηρεαζονταν από εξωτερικούς παράγοντες τους οποίους καθόριζαν αφανείς δυνάμεις. Οι δυνάμεις αυτές λειτουργούσαν κάτω από αυστηρότατο ιεραρχικό έλεγχο. Ο σκοπός ήταν να μην ξεπεράσει καμία αδελφότητα σε ισχύ τις άλλες δύο. Γι' αυτό συνάπτονταν συνεχώς συνθήκες που κρατούσαν τις ισορροπίες ανάμεσα στις αδελφότητες.
Παραδείγματος χάριν, οι Ναΐτες πολεμούσαν τους Μουσουλμάνους. Η Εκκλησία αντάμειψε την γενναιότητα τους στο πεδίο της μάχης δίνοντας τους εκτάσεις γης. Οι Εβραίοι (Χάζαροι) έμποροι τους δάνεισαν χρήματα για να εγκαθιδρύσουν φεουδαρχικό σύστημα. Σαν αντάλλαγμα οι Ναΐτες τους παραχώρησαν προνόμια στην διεξαγωγή του εμπορίου.
'Όσο περνούσε ο χρόνος, οι έμποροι πλούτιζαν και δάνειζαν βασίλεια και άλλους οργανισμούς με επιρροή. Συν τοις άλλοις, έγιναν και οι πιστωτές της Ευρώπης. Συνήθιζαν να δίνουν πολεμικά δάνεια και στους δύο αντιπάλους. Έτσι βρίσκονταν πάντα στο πλευρό του νικητή. Η αλήθεια είναι ότι ο πλούτος τους έπαιζε καθοριστικό ρόλο στην έκβαση των πολέμων. Ο Βασιλιάς της Γαλλίας και η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία που εκείνη την εποχή είχε την έδρα της στην Αβινιόν, έβλεπαν με πολλή ανησυχία τους Ναΐτες να αποκτούν ολοένα και περισσότερη δύναμη.
Τους θεώρησαν απειλή στην δική τους κυριαρχία. Αποφάσισαν να δώσουν ένα τέλος. Κατέσχεσαν τις περιουσίες τους και εκτέλεσαν πολλά μέλη του τάγματος. Όσοι από αυτούς απέμειναν ρίζωσαν στα μεσαία στρώματα. Από εκεί ξεφύτρωσαν μικρότερα τάγματα, παρακλάδια του παλαιότερου Ιπποτικού Τάγματος. Ένα από αυτά ήταν και οι Ελευθεροτέκτονες. Αυτά οργάνωσαν συνωμοσίες και υποκίνησαν λαϊκές εξεγέρσεις με αποκορύφωμα την Γαλλική Επανάσταση που έφερε μια νέα αυγή στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Έως τις μέρες μας υπάρχουν, και διαδραματίζουν βασικό ρόλο οικογένειες που συμμετείχαν σ' αυτή την αναπόφευκτη χειραγώγηση της μάζας, δήθεν στο όνομα της δημοκρατίας, για να αποκτήσουν επιρροή και εξουσία. Ποια είναι η σχέση τους με την αρχαία δύναμη των Χαζάρων λίγοι είναι σε θέση να γνωρίζουν.
Ορισμένοι εντοπίζουν αυτήν την σχέση στους "Ιλλουμινάτους". Τουλάχιστον όσον αφορά στα δυτικοχριοτιανικά εσωτεριστικά τάγματα ίσως αυτό να αληθεύει. Υπάρχουν όμως στοιχεία που θολώνουν την εικόνα. Συγκεκριμένα λέγεται ότι ο Β' Παγκόσμιος ήταν το αποτέλεσμα αποσχιστικών τάσεων μέσα στους κόλπους του Τάγματος.
Οι Βαυαροί Ιλλουμινάτι που ίδρυσε ο Weishaupt (Χάζαρος) προσπάθησαν να ανατρέψουν το αρχικό επίσημο τάγμα. Όποια όμως πλευρά κι αν επικρατούσε, το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο σύμφωνα με τις μεθόδους των Χαζάρων. Μπορεί οι σημερινές δυτικού τύπου δημοκρατίες να έχουν υλιστικά κίνητρα και να επιδιώκουν βασικά τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών του πλανήτη, οι δυνάμεις όμως που τα ξεκίνησαν όλα αυτά έχουν σαν τελικό στόχο την κυριότητα και τον έλεγχο των ψυχών της ανθρωπότητας.
Για να αποδώσουν καρπούς οι προσπάθειες τους πρέπει με κάθε μέσο, όσο ύπουλο και αν είναι αυτό να εμποδίσουν τις ψυχές των ανθρώπων να αφυπνιστούν.
Με την επιβολή πολιτιστικών προτύπων που βασίζονται μόνο στην ύλη, οι ψυχές που πέφτουν σε λήθαργο προσφέρονται βορά σε ανώτερες οντότητες οι οποίες για να διατηρηθούν στην ζωή απορροφούν ψυχική ενέργεια "Όμως, όπως η ύλη, έτσι και το πνεύμα δεν καταστρέφεται. Ωστόσο, η κατάσταση του μπορεί να μεταλλαχθεί και να απορροφηθεί η ενέργεια του. Είναι στο χέρι όλων μας να επαγρυπνούμε ενάντια στους κινδύνους που μας περιστοιχίζουν. Είτε αυτοί είναι υλικοί είτε είναι άυλοι.
Η ΛΑΝΘΑΝΟΥΣΑ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΧΑΖΑΡΩΝ
Όταν η αυτοκρατορία των Χαζάρων παράκμασε και καταλύθηκε από τους Ρώσους, οι εξιουδαΙσμένοι Χαζάροι εξαπλώθηκαν στη Ρωσία, στην Πολωνία και στις Βαλτικές Χώρες. Το 15ο αιώνα, στην επικράτεια του Ιβάν του Τρομερού, κι ενώ το θρησκευτικό συναίσθημα του λαού είχε εξασθενήσει, ζούσαν πολλοί Ιουδαίοι χαζαρικής καταγωγής.
Πολλοί απ’ αυτούς ασπάστηκαν φαινομενικά το Χριστιανισμό, έγιναν κληρικοί κι ανέβηκαν στις βαθμίδες της ρωσικής εκκλησιαστικής ιεραρχίας. Με συνωμοτικό τρόπο προσπάθησαν ν’ αποβάλουν απ’ την ορθόδοξη πίστη του ρωσικού λαού ό,τι σχετιζόταν με την Αγία Τριάδα, την Ανάσταση και τη Θεία φύση του Ιησού.
‘Έτσι οι Ρώσοι, χωρίς να το αντιληφθούν, κινδύνευαν να γίνουν Εβραίοι προσήλυτοι. (Κάτι ανάλογο, δηλαδή απόπειρα απάλειψης βασικών Χριστιανικών δογμάτων, συνέβη και στην Ισπανία από ανώτερους ιερείς εβραϊκής καταγωγής.). Για να αποσοβηθεί αυτός ο κίνδυνος απαιτήθηκε σκληρός αγώνας εναντίον των Ιουδαϊζόντων Ρώσων.
Αποτέλεσμα αυτής της πρώτης αντι-εβραϊκής κάθαρσης ήταν να μην υπάρχουν σχεδόν καθόλου Εβραίοι στη Ρωσία μέχρι το 1 8ο αιώνα — μετακινήθηκαν δυτικότερα. Η τσαρική Ρωσία απέκτησε εκατομμύρια Εβραίους υπηκόους, όταν κατέλαβε το μεγαλύτερο τμήμα του βασιλείου της Πολωνίας. Στα δυτικά τμήματα της ρωσικής αυτοκρατορίας και ιδιαίτερα σε περιοχές όπου κατοικούσαν Καθολικοί, ζούσαν συμπαγείς εβραϊκοί πληθυσμοί περιορισμένοι όμως σε γκέτο.
Οι Ρώσοι δυσπιστούσαν απέναντί τους και τους κατηγορούσαν για εξάσκηση «παρασιτικών» επαγγελμάτων και οικονομική καταπίεση (τοκογλυφία) των Χριστιανών. Προσπαθούσαν να τους διώξουν τρομοκρατώντας τους ή εξαπολύοντας περιστασιακά αντι-σημιτικά πογκρόμ. Στην εποχή των Τσάρων, Ορθόδοξος σήμαινε Ρώσος, Καθολικός σήμαινε Πολωνός και Λουθηριανός σήμαινε Γερμανός.
Στο ίδιο κλίμα εντασσόταν και η κατασκευή από τη μυστική υπηρεσία του Τσάρου, την Οχράνα, των περιβόητων Πρωτοκόλλων των Σοφών τη Σιών. Βέβαια, Οι Ρώσοι δεν ήθελαν να εξολοθρεύσουν τους Εβραίους, αλλά να τους αναγκάσουν σε μετανάστευση. Και αυτό συνέβη με τη μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων Ρωσικής καταγωγής εβραίων στις ΗΠΑ, τη νέα «Γη τη Επαγγελίας», όπου βρήκαν ένα φιλικό περιβάλλον κι εξαιτίας των βιβλικών τάσεων του Προτεσταντισμού.
Για να αποφύγουν λοιπόν τις τσαρικές διώξεις και κατόπιν τις ναζιστικές, πολλοί Εβραίοι της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, δηλαδή Ασκενάζι —πρώην Χαζάροι—μετανάστευσαν κυρίως στις ΗΠΑ, όπου σήμερα ζουν 6.500.000 Εβραίοι οργανωμένοι σ’ ένα πανίσχυρο λόμπι. Την ίδια περίοδο άρχισε και η μετανάστευση προς την Παλαιστίνη, «αναιμική» στην αρχή και κατόπιν σε μορφή πλημμυρίδας. Υπολογίζεται πως η συντριπτική πλειοψηφία των σημερινών Εβραίων κατοίκων του Ισραήλ προέρχεται από την Ανατολική Ευρώπη και είναι απόγονοι τω εξιουδαΙσμένων Χαζάρων.
Ιστορικά οι Πολωνοί και οι Ρώσοι Ασκενάζι (Χαζάροι;) υποστήριξαν και προώθησαν τον Κομμουνισμό στις χώρες που τους φιλοξενούσαν. (Είναι σημαντικό να καταλάβουμε πως το σύστημα των Κιμπούτς που εφαρμόστηκε επιτυχημένα στο Ισραήλ είναι μια φιλομαρξιστική ιδέα, προερχόμενη από τους Ασκενάζι Εβραίους που μετανάστευσαν από την Πολωνία και τη Ρωσία.)
Στα τέλη του 19ου αιώνα μεγάλος αριθμός από αυτούς τους φιλοκομμουνιστές Εβραίους βρέθηκαν στη Γερμανία στα Βαλκάνια και σχεδόν σε όλη την Ευρώπη. Εξαιτίας της ανάμειξής τους στα πολιτικά ζητήματα στη Ρωσία, σι Ασκενάζι Εβραίοι έγιναν στόχος διώξεων από τους Τσάρους. Αυτές σι διώξεις και τα πογκρόμ ώθησαν αυτούς τους φιλοκομμουνιστές Εβραίους σε μετανάστευση.
Κάποιοι πήγαν στην Παλαιστίνη. Κάποιοι στη Λατινική Αμερική. Ο κυριότερος ωστόσο όγκος των Ασκενάζι φιλοκομμουνιστών Εβραίων κατευθύνθηκε στις ΗΠΑ,όπου και υποστήριξε μαζικά το Δημοκρατικό Κόμμα.
Ακόμη και σήμερα το 60% της χρηματοδότησης του Δημοκρατικού Κόμματος στις ΗΠΑ προέρχεται από εβραϊκές πηγές. Ποτέ στην ιστορία δεν υπήρξε Αμερικανός πρόεδρος σε τέτοιο βαθμό αιχμάλωτος των Εβραίων, όσο ο Μπιλ Κλίντον. Λέγεται μάλιστα πως το εβραϊκό λόμπι των ΗΠΑ συνετέλεσε στην ήττα του Τζορτζ Μπους του πρεσβύτερου..
Τις πρώτες δεκαετίες από την ίδρυση του Ισραήλ υπήρξε σοβαρό πρόβλημα έλλειψης κατοικίας. Οι κατοικίες κατανέμονταν ως εξής: πρωταρχικά δινόταν η δυνατότητα επιλογής στους Ασκενάζι Εβραίους που ζούσαν στο Ισραήλ για πολλά χρόνια. Τη δεύτερη επιλογή την είχαν οι Ασκενάζι Εβραίοι από την Ευρώπη, ειδικά εκείνοι που είχαν παντρευτεί Ασκενάζι από το Ισραήλ. Τρίτοι έρχονταν οι Ασκενάζι από τις ΗΠΑ. Μετά οι Σεφαραδίτες Εβραίοι και τέλος οι Μουσουλμάνοι Άραβες, οι Χριστιανοί και οι Δρούζοι…

Οι Ασκενάζι Εβραίοι που μετανάστευσαν στο Ισραήλ από τη Ρωσία κουβάλησαν μαζί τους την κομμουνιστική ιδεολογία. Οι Εβραίοι που μετανάστευσαν στο Ισραήλ από τη Γερμανία συμπαθούν το Σοσιαλισμό
Σύμφωνα με τον Σίγκμουντ Φρόιντ —που προκάλεσε έκπληξη σε πολλούς οπαδούς του— στο τελευταίο μεγάλο του έργο «Μωυσής και ΜονοθεΙσμός», υποστηρίζει ότι ο Μωυσής δεν ήταν Εβραίος, αλλά Αιγύπτιος ευγενής. Συγκεκριμένα άνηκε στο στενό περιβάλλον του αιρετικού Φαραώ Ακενατόν (ο μόνος Φαραώ που προσπάθησε να επιβάλει το μονοθεϊσμό στην πολυθεϊστική αρχαία Αίγυπτο) ο οποίος βασίλεψε στην Αίγυπτο από το 1377 ως το 1358 π.Χ..
Αμέσως μετά το θάνατο του Ακενατόν και την επιστροφή του αιγυπτιακού λαού στην πολυθεϊστική του παράδοση, ο Μωυσής έφυγε από την Αίγυπτο με τους οπαδούς του, οι οποίοι ήταν κυρίως Σημίτες κάτοικοι του Δέλτα του Νείλου. Μέσα στην έρημο του Σινά αυτοί σι άνθρωποι, συγκρουόμενοι με την πνευματική πειθαρχία του Μωυσή, τον δολοφόνησαν, και στη θέση του τοποθέτησαν έναν ιερέα του αραβικού Θεού των ηφαιστείων, του Γιάχβε. Με δυο λόγια ο Γιάχβε είναι εισαγόμενος θεός στους Εβραίους.
Σύμφωνα με τον Φρόιντ η βιβλική θρησκεία έχει όλα τα χαρακτηριστικά της νεύρωσης, όπου το σκηνικό των μυθικών μορφών κρύβει μια καταπιεσμένη απόδειξη της ενοχής, που πρέπει να εξιλεωθεί επειδή δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί συνειδητά.
Άραγε έχει άδικο ένας θρησκευόμενος Εβραίος όταν λέει πως «κάποια εποχή οι Εβραίοι επιλέχθηκαν από τον Θεό για να γίνουν οι Αγγελιοφόροι του, αλλά, με τον καιρό, έχασαν αυτό το προνόμιο»;…
Πληροφορίες απο άρθρο του Άλλαν Κουκ (Allan Cooke), τον Ioύνιο του 1991 στο περιοδικό Nexus new times magazine της Αμερικής και απο κείμενο του Γιώργου Στάμκου στο περιοδικό "Τρίτο Μάτι" τεύχος 34, 27 Ιουλ 2014

Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

Ιουλιανό & Γρηγοριανό ημερολόγιο.

Η 5η Οκτωβρίου 1582 είναι η ημέρα που δεν υπήρξε ποτέ. Είναι η πρώτη ημέρα του Ιουλιανού Ημερολογίου, η οποία απαλείφθηκε, προκειμένου οι ημερολογίες να εναρμονιστούν με το νέο Γρηγοριανό ημερολόγιο.
Τα χρονολογικά συστήματα που χρησιμοποιήθηκαν ανά τους αιώνες είναι εκατοντάδες. Σχεδόν κάθε πολιτισμός ανέπτυσσε το δικό του, λίγα όμως κατόρθωσαν να επιβιώσουν. Έως τα μέσα του 1ου αιώνα π.Χ. το ημερολόγιο που επικρατούσε ήταν αυτό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, το οποίο βασιζόταν στις φάσεις της Σελήνης.
Λόγω της ατέλειάς του, όμως, δημιουργήθηκαν μεγάλες αποκλίσεις, κυρίως στην εαρινή ισημερία, με σημαντικές επιπτώσεις στην οικονομία και τη λειτουργία του κράτους.
Έτσι, ο Ιούλιος Καίσαρας ανέθεσε στον Αλεξανδρινό αστρονόμο Σωσιγένη την αναμόρφωση του ημερολογίου.
Προς την κατεύθυνση αυτή, προστέθηκαν στο έτος 90 μέρες, δηλαδή η 1η Μαρτίου του 44 π.Χ αντικαταστάθηκε από την 1η Ιανουαρίου.
Το νέο, ηλιακό, ημερολόγιο ανταποκρινόταν απόλυτα στη διαδοχή των εποχών και η διάρκεια του έτους προσδιορίστηκε στις 365,25 ημέρες.
Η μικρή διαφορά καλύπτονταν από μία επιπλέον ημέρα που προσθέτονταν κάθε τέσσερα χρόνια, μετά την «έκτη προ των καλένδων του Μαρτίου», που ονομαζόταν «bis sextus». Έτσι, η ημέρα αυτή, επειδή τη μετρούσαν δυο φορές, ονομάζεται ακόμα και σήμερα «δις έκτη» και το έτος που την περιέχει δίσεκτο.
Όμως και από το Ιουλιανό Ημερολόγιο προέκυπτε ένα σφάλμα 11 λεπτών και 14 δευτερολέπτων το χρόνο.
Εξαιτίας της απόκλισης αυτής, μιάμιση χιλιετία αργότερα η εαρινή ισημερία είχε μετατοπιστεί ημερολογιακά 11 μέρες πίσω, σε σχέση με τα αστρονομικά δεδομένα.
Μπροστά στον κίνδυνο να εορτάζονται τα Χριστούγεννα φθινόπωρο και το Πάσχα χειμώνα, ο Πάπας Γρηγόριος ο 13ος προχώρησε σε νέα μεταρρύθμιση του συστήματος.
Στις 4 Οκτωβρίου του 1582 προστέθηκαν 10 ημέρες, ενώ για να αποφευχθούν ανάλογες ασυμφωνίες και στο μέλλον, αποφασίστηκε κάθε τέσσερις αιώνες να θεωρούνται δίσεκτα, αντί για 100 χρόνια μόνο τα 97.
Το Νέο ή Γρηγοριανό ημερολόγιο συνάντησε έντονες αντιδράσεις. Τα καθολικά κράτη της Ευρώπης το υιοθέτησαν τελικά μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια, ενώ τα προτεσταντικά χρειάστηκαν έναν ακόμη αιώνα. Αγγλία και Αμερική το αποδέχτηκαν μόλις το 1752. Το ίδιο συνέβη και στην Ανατολή, όπου όλα τα ορθόδοξα κράτη συνέχισαν να ακολουθούν το Ιουλιανό έως τον 20ο αιώνα.
Η Ελληνική Πολιτεία εφάρμοσε το Γρηγοριανό ημερολόγιο το 1923, ονομάζοντας την 16η Φεβρουαρίου, 1η Μαρτίου. Η Εκκλησία της Ελλάδος το εφάρμοσε στο εορτολόγιό της ένα χρόνο αργότερα.
Πηγή: sansimera.gr

Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

Air Mediteranian

Al Thani πρόεδρος  (Κεφάλαια Κατάρ)

https://en.wikipedia.org/wiki/Hamad_bin_Jassim_bin_Jaber_Al_Thani

Four seasons for visiting the olive groves of Greece.





2
While in Greece head to one of the country’s olive groves to see people and nature working together to make olive oil in its homeland
In olive oil-producing countries such as Greece, tourists can wander through olive groves all year, observing the summer growth of olives, their autumn harvest, the winter landscapes, the new spring branches, leaves, and blossoms, and the cycle’s annual repetition. We can see people and nature working together to make Greek liquid gold in its homeland.
Through the summer and as autumn begins, I watch the olives around me grow under the hot sun, then gaze at their silhouettes against the sunset. Drawn to the welcome shade of their trees, I revisit the same trees often, considering the sizes and shapes of different olive varieties and some olives’ faster growth than others. I breathe in the scent of wild sun-dried herbs nearby.
ol
Autumn rains reveal shades of purple and lavender, black and maroon, as some olives are washed clean, dark, and shiny, while others retain a paler hue. After a storm, I admire tiny raindrops resting on purple olives, lightly glistening under the cloudy sky. I observe drops hanging from shiny wet green leaves and briefly clinging to a wine-red olive, the drop reflecting the soft light before it falls.
As the weather cools, I notice signs of the olive harvest around me. Especially in November, I see the pickup trucks of part-time olive farmers parked on the roadsides and in the olive groves, awaiting their cargo of olives. Giant green nets are spread beneath the olive trees, and people of all ages beat the branches with harvesting instruments that resemble rakes or pitchforks, until the olives fall onto the nets. Professional olive farmers hire teams of labourers to help them, but for many Greeks the annual harvest is traditionally a family affair, with the oil distributed among friends and family members.
olives
I sometimes drive west of Chania on the national highway to the endless groves of silvery green leaves and olives in the rolling hills of the Kolymbari area, where I first fell in love with Greek olive landscapes. Heading inland off the highway into a prime example of Cretan olive country one fall day, I pass warehouse-like village olive mills with pickup trucks and burlap bags of olives. I find a couple harvesting green olives on a steep hillside as their young son plays nearby.
In the winter, after the harvest, I treasure the graceful lines of olive leaves rising against the brilliant blue or ornamental clouds of the infinite sky. I survey the landscape covered with olive trees that run down to the sea, fill a valley, and climb a hillside, often with spectacular cloud compositions of puffy white billows rising behind them. Even Crete has some miserable winter days of clouds, wind, and cold rain, but the olive trees welcome the rain.
ol2
In the mountains, and on rare occasions closer to sea level, they also welcome the snow. At lower elevations, the snow may lightly coat olive branches in white to complement their evergreen leaves and dark wet trunks, spreading patterns of white carpet next to the green of sorrel leaves protected by the trees’ canopies, then adding additional wet layers of white. On such days, I am mesmerised by the olive leaves and branches outlined in icy snow and then coated in ragged layers of gray white, with icicle drops forming at their tips.
After the autumn and winter rains (and sometimes snow) come to Crete, wildflowers begin to bloom in some olive groves, especially in the open spaces between younger trees. As neighbours gather wild greens to eat, I follow the emergence of new types of blossoms and photograph them beneath the olive trees. Crocuses and anemones appear by January, wood sorrel and orchids come for a colourful February, serapias, daisies, and field gladiolas bring in a brilliant March, and tassel hyacinths dress up April.
ol3
Here in the Chania area wildflowers bloom through the winter, beginning to fade in the heat of the sun by May.
As other flowers fade, I turn to the olive trees, where the delicate clusters of tiny yellow-white blossoms that started to appear in winter are flourishing by April. With my camera I attempt to capture their elusive beauty and the sense that these flowers create their own fairyland.
Olive flower pollen dusts my hat and hands. The olive fruit begins to form even before all the flowers have dried up in the warm sun and dropped from the tree. Then I begin watching the baby olives which start out the size of a grape seed and expand. I monitor their growth as the months pass.
One day in May, I head toward Kolymbari, then turn inland onto a small road, passing through quiet villages with thousands of olive trees between, around, and beyond them.
The olive branches full of tiny flowers wave wildly in the strong island wind as swallows suddenly swoop out from between the olive trees, darting over and above the road, the trees, and my car.
Clouds and rain create a dramatic darkened setting for village flower gardens that display astonishing bright reds, pinks, greens, and whites, while tall, dark, pointed evergreens contrast with the light yellow green of new spring leaves on deciduous trees and the silvery green of the dancing olive leaves.
It is always time to visit the olive groves of Greece.

Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2017

Περί Δολαρίου.

Το ζήτημα του δολαρίου δεν είναι τόσο απλό.
Οι  Αμερικανοί οι οποίοι τυπώνουν δολάρια αφειδώς εδώ και πολλές δεκαετίες έχουν καταφέρει να γεμίσουν τον πλανήτη και να έχουν μετατρέψει το νόμισμά τους σε αποθεματικό. Με βάση αυτό μπορούν να επιβάλλουν και κυρώσεις σε όποιον τους έχει «κάτσει στραβά».
Η πραγματική τους ισχύ είναι το δολάριο και όχι η πυρηνική δύναμη καθώς αυτή εξισορροπείται από την ρωσική. Η οικονομική τους ισχύ όμως δεν μπορεί να εξισορροπηθεί ακριβώς λόγω της χρήσης του δολαρίου στις παγκόσμιες συναλλαγές.
Για να γίνει αυτό κατανοητό αρκεί κάποιος να αναλογιστεί ότι στο σύνολο της κυκλοφορίας του δολαρίου τα δύο τρίτα βρίσκονται εκτός των ΗΠΑ!
Το πρώτο χάρτινο δολάριο κυκλοφόρησε μεσούντος του Εμφυλίου Πολέμου το 1862. Ως το 1975 το δολάριο είχε αντίκρισμα σε ασήμι ή χρυσό, ενώ σήμερα είναι μόνο λογιστικό χρήμα και διαπραγματεύεται ελεύθερα, ακολουθώντας τους κανόνες της προσφοράς και ζήτησης.
Το δολάριο χρησιμοποιείται ως συναλλακτικό μέσο για μία σειρά προϊόντων, όπως ο χρυσός και το πετρέλαιο. Στις μέρες μας, παραμένει το ισχυρότερο νόμισμα στο κόσμο, αν και αμφισβητείται η κυριαρχία του από το ευρώ.
Ο Πολ Σαμούελσον και άλλοι οικονομολόγοι υποστηρίζουν ότι η διεθνής ζήτηση για το δολάριο επιτρέπει στις Ηνωμένες Πολιτείες να κρατούν τα ελλείμματά τους σε υψηλά επίπεδα, χωρίς να αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο υποτίμησης. Όμως, προβλέπει ότι στο μέλλον οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αντιμετωπίσουν έντονες πιέσεις, που θα οδηγήσουν σε καταβαράθρωση του δολαρίου, με σοβαρές συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία.
Πάντως να σημείώσουμε ότι όσοι αμφισβήτησαν (από μικρές χώρες) το δολάριο είχαν πολύ άσχημο τέλος, όπως ο Σαντάμ Χουσεΐν και ο Μοαμάτ Καντάφι

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

End of times BH.,today 5th of september2017. Just hideous BH!

Οι γίγαντες - The giants

Ράκκα Συρία 2017 - Raqua Syria 2017

Esperimento sociale.

Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

Canto Gregoriano. Vangelis

Μυθοδεία Mythodea !!

Gregorian

You are the Judge!





Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

Γιατί λέμε την έκφραση «Η μυρωδιά του χρήματος» -Μια απίστευτη ιστορία [εικόνες]

Γιατί λέμε την έκφραση «Η μυρωδιά του χρήματος» -Μια απίστευτη ιστορία [εικόνες]




Γιατί λέμε την έκφραση «Η μυρωδιά του χρήματος» -Μια απίστευτη ιστορία [εικόνες]

Το χρήμα κυβερνά τον κόσμο και κυρίως: το χρήμα 
δεν έχει οσμή. 
Να μια έκφραση που προέρχεται απευθείας από σελίδες 
ιστορίας και από μια υπόθεση ...ούρων.
Πράγματι, ο αυτοκράτορας Βεσπασιανός, ο οποίος κυβέρνησε την Ρώμη 
από το 69 ως το 79 μ.Χ. μετά την αυτοκτονία του Νέρωνα, αναγκάστηκε 
να εξυγιάνει την οικονομία γιατί τα ταμεία ήταν άδεια. 
Ο Βεσπασιανός εφηύρε λοιπόν έναν νέο φόρο, τον φόρο των ούρων!

Εκείνη την εποχή τα ούρα ήταν μια πολύτιμη ουσία, συλλέγονταν στις 













δημόσιες τουαλέτες και στοκάρονταν σε αμφορείς και μεγάλα κιούπια.
 Προορίζονταν για τους δερματέμπορους, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν τα ούρα 
για να καθαρίσουν τα δέρματα, να προετοιμάσουν τα υφάσματα πριν τα βάψουν
 και να ασπρίσουν τα ρούχα, χάρη στην αμμωνία που αυτά περιέχουν.
 Βρήκαν λοιπόν σε αυτή, τον φυσικό εχθρό της βρωμιάς, πολύτιμο για το πλύσιμο 
ρούχων ακόμα και για τη λεύκανση των δοντιών τους.
 Κι όπως όλα τα πολύτιμα αγαθά, έπρεπε να φορολογηθεί.
Εξαιτίας αυτού του φόρου, τον οποίο πλήρωναν όλοι οι έμποροι, ο Βεσπασιανός 
επικρίθηκε αυστηρά. Επικρίθηκε ακόμη και από τον γιό του Τίτο.
Ο αυτοκράτορας, ο οποίος εξήγησε στον γιό του ότι οι τουαλέτες μπορεί να είχαν 
δυσάρεστες οσμές αλλά αυτό δεν ίσχυε για τα χρήματα που απέφεραν στα ταμεία 
του κράτους, κόλλησε στη μύτη του Τίτου μια χούφτα αστραφτερά χρυσά 
νομίσματα και τον παρακάλεσε να τα μυρίσει.
Εκείνη την ιστορική στιγμή ο Βεσπασιανός είπε την ιστορική φράση 
(σύμφωνα με πολλές πηγές), στον γιό του, «pecunia non olet»,
 δηλαδή «Το χρήμα δεν βρωμάει».


Πηγή: Γιατί λέμε την έκφραση «Η μυρωδιά του χρήματος» -Μια απίστευτη ιστορία [εικόνες] | iefimerida.gr 

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

The Greeks - Οι Έλληνες - Hellenes

View #Philippines war on drugs through the broken heart of an orphaned child https://youtu.be/g6060xuF7iA #ejk #lent #pray


Syrian shepherds watch flocks by night away from urban danger-330 miles from a Bethlehem manger


Ένα ηγέτη αυτού του βεληνεκούς χρειάζεται η Ελλάδα. - A leader of this calliber needs Greece - Hellas.


Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Πώς να αποκτήσετε πρόσβαση στο 90% του εγκεφάλου σας που δεν χρησιμοποιείτε!

Έχουμε διαβάσει και ακούσει πολλές φορές πως δεν χρησιμοποιούμε όλο το δυναμικό του εγκεφάλου μας και πως μόνο ένα κλάσμα των δυνάμεων του νου μας χρησιμοποιείται στην καθημερινότητά μας.
Η χρησιμοποίηση όλου του δυναμικού του νου μας θα πρόσθετε στην προσωπικότητά μας μια τεράστια δημιουργική δύναμη. Το ερώτημα που ανακύπτει είναι πώς θα αποκτήσουμε πρόσβαση σε αυτές τις δημιουργικές δυνάμεις;
Η δημιουργική δύναμη του νου είναι προσβάσιμη μόνο στο εδώ και στο τώρα. Πρέπει να ζούμε στο παρόν και να επικεντρώνουμε τις ενέργειές μας στη συγκεκριμένη στιγμή ώστε να μπορούμε πράγματι να ζούμε τη ζωή μας στο έπακρο, να είμαστε παρόντες στη ζωή και να έχουμε πρόσβαση στις δημιουργικές δυνάμεις του νου.
Μπορούμε μόνο να απολαμβάνουμε την ευτυχία και την απόλαυση της τωρινής στιγμής. Αν ο νους μας περιπλανιέται στα μονοπάτια του παρελθόντος και του μέλλοντος, οι ευκαιρίες που είναι ανοιχτές για εμάς στο παρόν θα κλείσουν και δεν θα μπορούμε να έχουμε πρόσβαση στις δημιουργικές δυνάμεις του νου. Αντίθετα, θα βρεθούμε να είμαστε αιχμάλωτοι του νου.
Το να είμαστε αιχμάλωτοι του νου σημαίνει πως είτε είμαστε φυλακισμένοι του παρελθόντος μας, είτε ζούμε υπό την επήρεια ενός φανταστικού μέλλοντος. Αν κατά τη διάρκεια που είμαστε ξύπνιοι οι σκέψεις μας γυρίζουν γύρω από το παρελθόν ή το μέλλον μας, τις περισσότερες φορές δεν θα μπορούμε να ενεργήσουμε όταν θα είναι απαραίτητο στις ευκαιρίες του παρόντος.
Τις περισσότερες φορές, ο νους μας είναι κλειδωμένος στη φυλακή του παρελθόντος από ένα γεγονός, το αποτέλεσμα του οποίου μας ήταν δυσάρεστο. Οι σκέψεις μας τριγυρνούν σε αυτό το γεγονός, θα θέλαμε πολύ να αλλάξουμε τον ρου των γεγονότων ή ανησυχούμε για το τι θα σκεφτούν οι άλλοι για εμάς λόγω της ανάρμοστης συμπεριφοράς μας σε εκείνη την παρελθοντική στιγμή.
Ένας άλλος τρόπος να γίνουμε αιχμάλωτοι είναι όταν ο νους μας, μάς γοητεύει με ένα φανταστικό μέλλον ή με την εικόνα μιας επιθυμητής, ιδεώδους κατάστασης για εμάς. Τότε κινητοποιούμε όλες μας τις ενέργειες για να πραγματοποιήσουμε αυτές τις εικόνες και έχουμε την τάση να προσπερνάμε τις ευκαιρίες που μας προσφέρει το παρόν.
Κι ένας άλλος τρόπος που ο νους χρησιμοποιεί για να μας δέσει στο μέλλον είναι η μόνιμη ανησυχία μας για το τι πρόκειται να μας συμβεί. Φοβόμαστε το μέλλον. Ο νους μας συνεχώς δημιουργεί σενάρια, το αποτέλεσμα των οποίων είναι καταστροφικό για εμάς. Χάνουμε τη δουλειά μας,  αρρωσταίνουμε, ο σύντροφός μας μας αφήνει κλπ.
Μια χαρακτηριστική διάσταση της αιχμαλωσίας του νου είναι πως ο νους είναι στην ουσία απορριπτικός ή ακόμα και εχθρικός προς την παρούσα στιγμή. Συχνά πιστεύουμε πως κάτι δεν θα έπρεπε να συμβεί με αυτό τον τρόπο ή πως θα έπρεπε να βρισκόμαστε σε ένα καλύτερο μέρος. Αναρωτιόμαστε γιατί αυτά τα πράγματα συμβαίνουν συνεχώς σε εμάς. Ο νους μας βρίσκεται σε μια διαρκή πάλη με το παρόν και αυτή η πάλη είναι που μας κρατάει σε αιχμαλωσία.
Ζώντας στη φυλακή του νου δεν έχουμε τον έλεγχο της ζωής μας, απλά παρασυρόμαστε ανάμεσα στις ψευδαισθήσεις που δημιουργεί ο νους και τις περισσότερες φορές δεν μπορούμε να ενεργήσουμε στο παρόν.
Αποκτώντας πρόσβαση στις δημιουργικές δυνάμεις του νου
Ας δούμε λοιπόν τις νέες μεθόδους που μας επιτρέπουν να αποκτήσουμε πρόσβαση στις δημιουργικές δυνάμεις του νου και ταυτόχρονα μας βοηθούν να σπάσουμε τα δεσμά της αιχμαλωσίας του νου.
1. Πρέπει να ξεπεράσετε το παρελθόν. Κανείς δεν έχει καταφέρει να αλλάξει το παρελθόν, οπότε όλη η ενέργεια που χρησιμοποιείτε για να στοχαστείτε το παρελθόν πάει χαμένη. Αντίθετα, επικεντρώστε αυτή την ενέργεια στην παρούσα στιγμή, να είστε σε εγρήγορση και συνειδητά συνδεδεμένοι με όλα όσα βιώνετε στην παρούσα στιγμή.
2. Να μη φοβάστε το μέλλον από τη στιγμή που δεν είναι πραγματικό αλλά μια προβολή του νου. Μόνο το παρόν υπάρχει.
3. Είναι δυνατόν να κάνετε πραγματικότητα τα σχέδιά σας για το μέλλον μόνο μέσα από τις τωρινές σας ενέργειες. Μόνο στην παρούσα στιγμή μπορείτε να κάνετε κάτι που θα επηρεάσει το μέλλον σας. Να είστε προσεκτικοί όμως και μη θυσιάσετε τις ευκαιρίες του παρόντος στο βωμό ενός φανταστικού μέλλοντος ή της εικόνας μιας ιδεώδους κατάστασης. Αν είστε πραγματικά παρόντες στο εδώ και στο τώρα και μπορείτε να είστε χαρούμενοι, δεν θα έχετε πρόβλημα ούτε στο μέλλον. Το μέλλον είναι κι εκείνο απλά ένα παρόν.
4. Αποδεχθείτε το παρόν όπως είναι και μη μάχεστε εναντίον του. Μη βλέπετε την παρούσα στιγμή σαν εχθρό σας και μην την κρίνετε. Παραιτηθείτε από τον αγώνα και απλά να είστε παρόντες στο εδώ και στο τώρα. Δώστε συνειδητή προσοχή σε οτιδήποτε συμβαίνει μπροστά σας, στην παρούσα στιγμή.
Συγγραφέας: Frank A. Wanderer PhD (καθηγητής ψυχολογίας, συνειδητός ερευνητής και συγγραφέας, themindunleashed.org)
Μετάφραση: Νίκος Πνευματικός, για την Εστία της Θεραπείας, healinghome.gr
Αφύπνιση Συνείδησης, tilegrafima.gr

Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

Καρκινογόνα τρόφημα

Δυστυχώς, δεκατέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο διαγιγνώσκονται κάθε χρόνο με καρκίνο. Πολλές φορές η συγκεκριμένη ασθένεια είναι κληρονομική, ενώ σύμφωνα με το Αμερικανικό Ινστιτούτο για τον Καρκίνο, τις περισσότερες φορές οφείλεται στην κακή διατροφή και στις άκρως επεξεργασμένες τροφές που καταναλώνουμε.
Το περίεργο είναι ότι οι περισσότερες από αυτές πωλούνται στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς σου και το πιο πιθανό είναι να βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην κουζίνα σου! Μάθε ποιες είναι και προσπάθησε να τις απομακρύνεις όσο μπορείς από τη διατροφή σου…
Επεξεργασμένα κρέατα
Τα «προϊόντα» κρέατος, όπως τα λουκάνικα και τα σαλαμάκια, είναι ίσως τα πιο καρκινογόνα τρόφιμα που μπορείς να καταναλώσεις λόγω των χημικών συντηρητικών που χρησιμοποιούν οι κατασκευαστές τους για να τα κάνουν να δείχνουν πιο φρέσκα, ζουμερά και ελκυστικά. Πιο συγκεκριμένα, το νιτρικό και το νιτρώδες νάτριο, που περιέχουν, αυξάνουν τον κίνδυνο για πολλές μορφές καρκίνου, όπως του παχέος εντέρου.
Αναψυκτικά
Όχι μόνο είναι ιδιαίτερα παχυντικά λόγω των μεγάλων ποσοτήτων ζάχαρης που περιέχουν, αλλά το καραμελόχρωμα, που δίνει το χαρακτηριστικό χρώμα πολλών γνωστών αναψυκτικών, και η 4-μεθυλιμιδαζόλη που περιέχουν έχει αποδειχθεί ότι μπορούν να προκαλέσουν καρκίνο.
Ασπαρτάμη
Η ασπαρτάμη είναι από τις πιο γνωστές γλυκαντικές ουσίες, οι οποίες χρησιμοποιούνται στα ζεστά ροφήματα ως υποκατάστατο της ζάχαρης, αλλά και σε πολλά από τα προϊόντα διαίτης. Μπορεί να νομίζεις πως καταναλώνοντάς την «γλιτώνεις» τις θερμίδες της ζάχαρης και έτσι αδυνατίζεις, αλλά στην πραγματικότητα κάνεις περισσότερο κακό παρά καλό στην υγεία σου. Σύμφωνα με έρευνα της Ευρωπαϊκής Αρχής για την Ασφάλεια των Τροφίμων, η ασπαρτάμη, αλλά και άλλες γλυκαντικές ουσίες όπως η σουκραλόζη και η σακχαρίνη, έχουν συνδεθεί με την εμφάνιση καρκίνου. Δεν ξέρουμε τι λες εσύ αλλά εμείς προτιμάμε να βάλουμε στον καφέ μας ένα κουταλάκι ζάχαρη με 20 θερμίδες, παρά ένα δισκίο σακχαρίνης με 0 θερμίδες και να το ρισκάρουμε.
Σολωμός ιχθυοτροφείου
Σύμφωνα με τον Dr. David Carpenter, διευθυντή του Ινστιτούτου Υγείας και Περιβάλλοντος στο Πανεπιστήμιο του Albany, ο συγκεκριμένος σολωμός παρουσιάζει έλλειψη βιταμίνης D, ενώ μολύνεται από καρκινογόνα χημικά, φυτοφάρμακα και αντιβιοτικά, με αποτέλεσμα να θεωρείται ιδιαίτερα καρκινογόνος.
Ποπκόρν στο φούρνο μικροκυμάτων
Σύμφωνα με έρευνες, οι συγκεκριμένες σακουλίτσες ποπκόρν είναι γεμάτες χημικά που προκαλούν όχι μόνο στειρότητα, αλλά και καρκίνο του ήπατος, των όρχεων και του παγκρέατος. Η Υπηρεσία Προστασίας Περιβάλλοντος των ΗΠΑ μάλιστα αναγνωρίζει το υπερφθοροκτανοϊκό οξύ που περιέχεται στα ποπκορν μικροκυμάτων ως “πιθανώς” καρκινογόνο, ενώ άλλες έρευνες έχουν δείξει ότι το χημικό αυτό προκαλεί την ανάπτυξη καρκινικών όγκων. Παράλληλα, το χημικό διακετύλιο, που περιέχουν, σχετίζεται με βλάβες και καρκίνο των πνευμόνων. Μπορεί το συγκεκριμένο είδος ποπκόρν να σου φαίνεται πολύ πιο «βολικό» και γρήγορο, αλλά πραγματικά θα σου πάρει ακριβώς την ίδια ώρα να αγοράσεις το καλαμπόκι για ποπκορν που βρίσκεται στον ίδιο διάδρομο(!) του σούπερ μάρκετ με το επεξεργασμένο, και να το κάνεις ποπκόρν στην κατσαρόλα. Σου υποσχόμαστε πως θα έχει την ίδια (ή ακόμη καλύτερη) γεύση…
Τρόφιμα σε κονσέρβες
Οι κονσέρβες περιέχουν ένα χημικό που ονομάζεται ΒΡΑ (δισφαινόλη Α), το οποίο, σύμφωνα με έρευνες, παίζει σημαντικό ρόλο στην υπογονιμότητα, την καρδιοπάθεια και σε αρκετές άλλες ασθένειες. Μάλιστα λόγω της οξύτητάς τους, οι κονσέρβες με ντομάτες θεωρούνται οι πλέον επικίνδυνες καθώς το κόκκινο αυτό φρούτο απορροφά το συγκεκριμένο χημικό ευκολότερα από άλλες τροφές.
Υδρογονωμένα έλαια (ή αλλιώς trans λιπαρά)
Τα συγκεκριμένα έλαια χρησιμοποιούνται για να συντηρούν επεξεργασμένα τρόφιμα και να παρατείνουν το χρόνο τους στο ράφι. Μπορεί να έχουν θετικά αποτελέσματα για την τσέπη των επιχειρηματιών της βιομηχανίας τροφίμων, ωστόσο αυτό δεν ισχύει και για την υγεία των καταναλωτών, αφού έχουν την ιδιότητα να αλλάζουν τη δομή και την ευλυγισία της κυτταρικής μεμβράνης σε όλα τα κύτταρα του σώματος, με αποτέλεσμα να εκδηλώνονται πολλές ασθένειες, όπως ο καρκίνος. Γι’ αυτό το λόγο πολλοί κατασκευαστές τροφίμων έχουν σταματήσει τη χρήση τους και τα έχουν αντικαταστήσει με φοινικέλαιο, το οποίο όμως είναι εξίσου ανθυγιεινό, ενώ η παραγωγή του είναι ιδιαίτερα βλαβερή για το περιβάλλον. Ωστόσο, ακόμα μπορεί κανείς να συναντήσει υδρογονωμένα έλαια στις λίστες με τα συστατικά πολλών τροφίμων.
Σιρόπι φρουκτόζης καλαμποκιού
Βάζουμε στοίχημα πως εάν ρίξεις μια ματιά στο κουτί των πρωινών σου δημητριακών θα δεις το συγκεκριμένο σιρόπι να παρελαύνει σε κάποια από τις πρώτες θέσεις στη λίστα με τα συστατικά. Μπορείς επίσης να το βρεις σε πολλά μπισκότα, τούρτες, κέικ, αναψυκτικά, χυμούς και σάλτσες. Μην σε ξεγελά ο όρος «καλαμπόκι» και νομίζεις πως είναι κάτι υγιεινό. Το συγκεκριμένο σιρόπι είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο, καθώς αποτελεί ιδανική τροφή για τα καρκινικά κύτταρα και καλό θα ήταν να το αποφεύγεις όσο περισσότερο μπορείς.
Άρθρο της Βικυς Χριστοπούλου απο το olivemagazine.gr